Μαμά, δεν μου αρέσουν τα μακαρόνια…

μαμα δεν θελω μακαρονια
FavoriteLoadingΠρόσθεσε στα αγαπημένα!

Δηλώνω σχετικά νέα μαμά. Λιγότερο σε ηλικία 🙂 περισσότερον σε life-status! Είμαι επίσης από ʼκείνες τις τυχερές κόρες, μεγαλωμένες με σπιτικό, εκλεκτό φαγητό από  την Ελληνίδα μάνα, που ακόμα και στην Αμερική που ήμαστε, δεν μας έδωσε ποτέ να φάμε fast-food. Σε αυτό το σημείο κατανοείς το δικό μου μικρό απωθημένο, να θέλω που και που να καταβροχθίζω έτοιμα cheeseburgers με κρέας άγνωστης προέλευσης συνοδεία πορτοκαλόχρωμου υποκατάστατου τυριού παρέα με τέλεια συμμετρικές τηγανιτές πατάτες McDonald’s ή ακόμα και σοκολατένια κέικ με τη χιονάτη, γλυκιά γέμιση… και η λίστα δεν τελειώνει εδώ.

Παράλληλα, στο οικογενειακό τραπέζι, με μπαμπά εστιάτορα και γνώστη μαγειρικής, ακολουθούσε ανάλυση συστατικών και γευστική αξιολόγηση κάθε πιάτου. Σαν να παρακολουθούσα φροντιστήρια για junior master chef, τότε έμαθα πολλά για μυρωδικά, μπαχαρικά, βότανα, το ψήσιμο, την υφή, το χρώμα και οτιδήποτε χαρακτηρίζει την ποιότητα της τροφής που λαμβάνουμε. Μην γνωρίζοντάς το τότε, αλλά πλέον ξεκάθαρο στο μυαλό μου αρκετά χρόνια τώρα, είναι πως πήρα μαθήματα συμπεριφοράς που σχετίζονται με το φαγητό – δηλαδή της τροφής που δεχόμαστε στην ψυχή μας.

Στο ρόλο μου ως μαμά αλλά και ως Holistic Health Coach, αντιμετωπίζω πολύ συχνά θέματα νοοτροπίας, συμπεριφοράς και συνήθειας γύρω από τη διατροφή. Από τη μια λένε ότι ο έρωτας περνάει από το στομάχι, από την άλλη εγώ πιστεύω πως το στομάχι περνά πρώτα από την καρδιά – δηλαδή, σχετίζεται με τα συναισθήματά μας. Σκέψου πόσες φορές βρίσκεσαι μπροστά σε ένα απλό γεύμα, όχι gourmet , όπου με την κατάλληλη παρέα και ιδανική ατμόσφαιρα, μεταμορφώνεται στο πιο ωραίο φαγητό που έχεις φάει ποτέ! Αντίθετα, θυμήσου τον εαυτό σου μπροστά ισε κάποιο γιορτινό, λουκούλλειο γεύμα για εξώφυλλο περιοδικού υψηλής μαγειρικής και να μην κατεβαίνει ούτε μισή μπουκιά επειδή οι συνδαιτημόνες σου εκπέμπουν αρνητική ενέργεια: σου κόβεται η όρεξη! Τελικά, αυτό μου μας θρέφει και μας «γεμίζει», ποιο είναι; Τι μας χορταίνει;

Επανέρχομαι στον τίτλο: «Μαμά, δεν μου αρέσουν τα μακαρόνια». Κουβέντα που ξεστόμισε η μικρή μου μια μέρα που είχα προγραμματίσει ένα «εύκολο» γεύμα. Τότε που εξαιτίας περιορισμένου χρόνου στοιχημάτισα στη σίγουρη ικανοποίηση που θα προκαλούσε μια πλούσια μακαρονάδα περιχυμένη με σάλτσα ντομάτας (από τον κήπο μου βεβαίως, βεβαίως) και μπόλικο τριμμένο τυρί. Γράψε λάθος λοιπόν. Για κάποιο λόγο που δεν έμαθα, το άλλοτε αγαπημένο μακαρόνι είχε καταλήξει σε «μπλιάχ», όπως μου εξήγησε η κόρη μου.

«Μα γιατί κορίτσι μου;»

«Μπλιάχ, μπλιάξ, μπλιάααααακι», μου έδωσε παραστατικά να καταλάβω. Ενώ δεν είχα χρησιμοποιήσει συμπυκνωμένο χυμό ντομάτας, αισθάνθηκα ότι αυτό το «μπλιάχ» ήταν ένας συμπυκνωμένος τόνος συναισθημάτων και αντίδραση που απαιτούσε υπομονή και πολλή στρατηγική, για να βοηθήσω ώστε να τον καταπιούμε και να τον χωνέψουμε  μαζί. Συχνά αντιμετωπίζω αντίστοιχες συμπεριφορές με άτομα που ζητούν τη βοήθειά μου ώστε να ακολουθήσουν σωστή διατροφή ή να ανακτήσουν περισσότερη ενέργεια ή ακόμα και να χάσουν κιλά. Κρύβονται αναμνήσεις και συναισθήματα πίσω από τις γευστικές μας επιθυμίες και απέχθειες, και δεν σβήνονται εύκολα. Θα μου πείς, είναι τόσο σοβαρό πράγμα να μην θέλει το παιδί να φάει μακαρόνια; Όχι, σοβαρό δεν το λες. Αλλά να, σήμερα μακαρόνια, αύριο τι; Πολύ περισσότερο όμως, γιατί; Το γιατί επιλέγουμε ή απορρίπτουμε κάτι είναι σημαντικό. Επειδή έτσι μου το έμαθαν, επειδή έτσι πρέπει, επειδή αυτό είχαμε… Τελικά γνωρίζουμε τι μας οδηγεί στις επιλογές μας; Τουλάχιστον σε ό,τι αφορά το πιάτο μας;

Τελικά, έμαθα ότι το γεύμα που έπαιρνε η μικρή από το σπίτι το πρωί για την ημερήσια καλοκαιρινή κατασκήνωση δεν το ζέσταιναν το μεσημέρι. Οπότε το έβρισκε ή κρύο από το ψυγείο ή χλιαρό και μουλιασμένο ‒ αν το είχε αφήσει στην τσάντα της. Έτυχε και δυο φορές να της έχω ετοιμάσει μακαρόνια, και ιδού η σχετικά ξαφνική απογοήτευση από το άλλοτε απανταχού αγαπημένο γεύμα! Το κοριτσάκι μου το ήθελε ζεστό! ☺

Πολλά μαθαίνω από τα παιδιά μου. Ακόμα και το πώς συσχετίζουμε το καλό με το κακό. Συγκεκριμένα: «Μαμά, γιατί όταν γιορτάζουμε μπορούμε να τρώμε ανθυγιεινά;» ήταν ερώτηση που μου έκανε γνωρίζοντας ότι η πολλή ζάχαρη δεν κάνει καλό, αλλά σε κάθε πάρτι γενεθλίων τρώμε τούρτα. Για να μην μιλήσω για τα πατατάκια… «Μαμά, γιατί τα σουβλάκια που μου αρέσουν τα λέμε βρώμικα;», «γιατί τα αυγουλάκια δεν τα αφήνουμε να γίνουν πουλάκια;», και πολλά ακόμα που τελικά είναι λιγότερο θέμα διατροφής και περισσότερο θέμα κοινωνιολογίας!

Σε απάντηση όμως ανάλογων ερωτήσεων προσπαθώ να είμαι ειλικρινής ίσως παρέχοντας και παραπάνω πληροφόρηση από όση μπορεί να συλλάβει ένα 6χρονο. Ξέρω ότι όλα καταγράφονται στον σκληρό δίσκο, στη μνήμη της. Τη συμβουλεύω να δοκιμάζει όλες τις τροφές για να έχει δική της άποψη, για να μπορεί να κρίνει και να διακρίνει την ποιότητα. Της εξηγώ πως η παρατήρησηη είναι εργαλείο αναγνώρισης της ποιότητας. Το χρώμα, το άρωμα, η υφή ίσως μας μπερδεύουν πολλές φορές. Μια φορά μάλιστα, μπροστά σε δοχείο μπλέ παγωτού με διαφημιστική φωτογραφία «τα Στρουμφάκια», υποψιαστήκαμε ότι είχαν πολτοποιήσει μερικές Στρουμφίτσες για να το φτιάξουν. Ρίξαμε πολύ γέλιο οι δύο μας, αλλά οι γύρω μας το βρήκαν κάπως κρύο το αστείο μας. Δεν πειράζει, μήνυμα ελήφθη!

SHARE THIS

Σχετικά άρθρα

Αφήστε το σχόλιό σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

*Τα στοιχεία που καταχωρούνται θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά από το myfzen.gr και από κανέναν άλλο οργανισμό ή φυσικό πρόσωπο και έχουν σκοπό την επικοινωνία με τους διαχειριστές του myfzen.gr

Quick tips