Κούρσα Ζωής!

34663513_10210767474454046_4788271073361657856_n
FavoriteLoadingΠρόσθεσε στα αγαπημένα!

Κούρσα Ζωής!

Τρία χρόνια πέρασαν που σε έβγαλα κυριολεκτικά από μέσα μου.

Που απαλλάχτηκα από σένα.

Που μόλις άκουσα το όνομά σου χάθηκε η γη κάτω από τα πόδια μου. Γκρεμίστηκε ο κόσμος μου ολάκερος. Ναι, σε έλεγαν καρκίνο και ναι, σε φοβήθηκα πολύ.

Ήταν 27 Μαΐου του 2015, στο πρώτο χειρουργείο στο ΙΑΣΩ κι ενώ με ετοίμαζαν για την κωνοειδή εκτομή,  έκλαψα πολύ, με κυρίευσε ο φόβος ακόμα περισσότερο, η ψυχή μου ούρλιαζε από οργή, φόβο, ανασφάλεια και το μοναδικό που σκεφτόμουν ήταν “γιατί”….

Τρία χρόνια μετά, και βλέπω τα πράγματα πιο καθαρά από τότε και εντελώς διαφορετικά. Αποκωδικοποιώ πλέον τον εαυτό μου και βγάζω τα συμπεράσματα  που με βοηθούν να πάω παρακάτω στη ζωή.

Με τη βοήθεια των γιατρών μου και του ψυχοθεραπευτή μου, ξέρω τι έφταιξε. Γνωρίζω πολύ καλά. Είμαστε οι επιλογές μας, απλά και ξεκάθαρα αλλά και ειλικρινά συνάμα. Η ζωή μας είναι ένα αποτέλεσμα των επιλογών μας. Τελεία και παύλα!

Καμιά φορά όταν σκέφτομαι όλα όσα πέρασα, με πιάνει κρύος ιδρώτας. Ανατριχιάζω ολόκληρη, σφίγγεται όλο το κορμί μου και βουρκώνω.

Όχι τόσο για αυτά που έχασα που δεν είναι και λίγα…..το όνειρο της μητρότητας που δεν ολοκληρώθηκε είναι αρκετό, πιστέψτε με, όχι τόσο γι’ αυτό, όσο γιατί ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω και δεν έχω καμία ευκαιρία τώρα πια για να διορθώσω τα λάθη των επιλογών μου.

Έχω αποδεχτεί πλέον την κατάστασή μου. Έμαθα να ζω ”έτσι”.

Η μόνη επιλογή που έχω είναι να πάρω τα μαθήματά μου από όλα αυτά που πέρασα με τον καρκίνο και τις παρενέργειες των χειρουργείων που ακολούθησαν. Και ναι, τα μαθήματα ήταν πολλά και με αυτά πορεύομαι για μια ζωή όπως ακριβώς θέλω τώρα πια.  Κρατάω το τιμόνι της εγώ η ίδια και πάω όπου θέλω, όταν θέλω.  Σταματάω σε όποια “στάση” επιθυμώ και ανεβοκατεβάζω κόσμο από το λεωφορείο της ζωής μου, σύμφωνα με τα θέλω μου.

Λέω πλέον “ΟΧΙ”.

Θέλω να θυμάμαι για πολλούς λόγους, αν και επικρίθηκα γι’ αυτό…. φυσικά από ανθρώπους που δεν έχουν δουλέψει με τον εαυτό τους εντατικά (όπως πρέπει δηλαδή)  ή και  καθόλου…

Ανοίγω παρένθεση.

Γιατί, λένε ότι το σύμπαν θα συνωμοτεί εναντίον μου αν θυμάμαι και μιλώ για τον καρκίνο. Αγνοούν ότι ποτέ δεν μίλησα μίζερα, μοιρολατρικά. Το αντίθετο. Είμαστε οι επιλογές μας. Η εύκολη δικαιολογία αδύναμων ανθρώπων-προσωπικοτήτων που κάνουν μετάθεση ευθυνών στο σύμπαν γιατί δεν αντέχουν να δουν στον καθρέφτη τον εαυτό τους και να δουν τα λάθη τους. Φοβούνται τα λάθη τους, φοβούνται τις επιλογές τους. Και ακόμα χειρότερα δεν θέλουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι στο εαυτό τους πόσο μάλλον απέναντι στους άλλους. Είναι ευθυνόφοβοι. Κάνουν μετάθεση ευθυνών στο σύμπαν γιατί αυτό τους βολεύει. Ευθύνη για τις επιλογές τους, καμία. Αυτοκριτική δεν ξέρουν τι σημαίνει. Γι’ αυτό βρίσκονται άλλωστε στη θέση που βρίσκονται.

«Αυτά» και κλείνει η παρένθεση.

Θέλω να θυμάμαι λοιπόν, χωρίς να αλλάζω τους στόχους μου, τους σκοπούς μου, αφού οι σκέψεις μου πλέον δεν με αποπροσανατολίζουν από τα θέλω μου. Ήδη βρίσκομαι σε τέτοιο επίπεδο ψυχικοσυναισθηματικό που τα ηνία της ζωής μου τα κρατώ η ίδια και εστιάζω μόνο στα θετικά της ζωής μου, ακόμα και μέσα από τις δύσκολες καταστάσεις.

Βάζω στην άκρη τα άσχημα της ασθένειας και πορεύομαι με τα θετικά μαθήματα-συμπεράσματα και μπορώ να τα χρησιμοποιώ για την προσωπική μου ανάπτυξη σε ψυχοθεραπευτικό επίπεδο μη σου πω και ψυχοσωματικό.

Θέλω να θυμάμαι,  γιατί τα θετικά μέσα από τις δυσκολίες που πέρασα, όλο και πληθαίνουν μέρα με τη μέρα, μήνα με το μήνα, χρόνο με το χρόνο. Γιατί θεωρώ ότι έχω ακόμα κι άλλα να αδράξω κι άλλα να ανακαλύψω.

Θέλω να θυμάμαι γιατί μετράω το χρόνο που περνάει και η ζωή τρέχει και είμαι κι εγώ παρούσα σε αυτή την κούρσα ζωής· Δεν λείπω!

Θέλω να θυμάμαι γιατί είναι κομμάτι από μένα. Είναι εγώ. Δεν μπορώ να πετάξω κομμάτι της ζωής μου. Έχασα κομμάτια από τη σάρκα μου και είναι αρκετό αυτό. Άλλωστε, αν το πετούσα, πως θα έπαιρνα τα μαθήματα που λέγαμε παραπάνω; Νιώθω περήφανη που δεν με επηρεάζει καθόλου, που το χρησιμοποιώ με θετικό τρόπο.

Χμμ… και ξέρετε κάτι; Πώς να δεις το θετικό αν δεν υπάρχει το αρνητικό; Το ένα αλληλοσυμπληρώνει το άλλο. Το ένα υπάρχει γιατί υπάρχει και το άλλο.

Θέλω να θυμάμαι γιατί μέσα από τις δικές μου άσχημες εμπειρίες και βιώματα, ίσως βοηθηθούν κάποιες άλλες γυναίκες. «Κέρδος» προσωπικό και αυτό.

Θέλω να θυμάμαι γιατί μετά από όλα αυτά είμαι γερή, δυνατή, ζωντανή και δραστήρια, χαρούμενη με όρεξη για ζωή. Γιατί ο καρκίνος που πέρασα είναι η πηγή των θετικών συναισθημάτων και των θετικών σκέψεων της ζωής μου, μετά από αυτόν. Και οι φίλοι μου που με ξέρουν, το ξέρουν καλά αυτό και το επιβεβαιώνουν.

Θέλω να θυμάμαι γιατί χάρη στον καρκίνο τώρα απολαμβάνω μια εσωτερική και εξωτερική γαλήνη, λάμπω και ακτινοβολεί το πρόσωπό μου, τα μάτια μου είναι φωτεινά και πετούν σπίθες, είμαι γεμάτη από αστείρευτη ζωτικότητα, γαλήνη, υγεία και χαμογελώ.

Θέλω να θυμάμαι γιατί πλέον επενδύω στον εαυτό μου. Όταν «φύγω», θέλω οι άνθρωποι που με αγαπάνε να θυμούνται τις όμορφες στιγμές από μένα και να κρατούν ζεστά στην καρδιά τους τις αναμνήσεις αυτών των στιγμών.

Θέλω να θυμάμαι γιατί έτσι θέλω, έτσι επιλέγω, έτσι μου αρέσει, έτσι κρίνω …..και τα αποτελέσματα και αυτής της επιλογής, ολόδικά μου.

Ζω με αξιοπρέπεια, πιστή στις ηθικές μου αρχές, δεν κλαψουρίζω για να κερδίσω συμπόνια, οίκτο, λύπη.

Λέω τα πράγματα με το όνομά τους, εξιστορώ τα γεγονότα με φυσικό τρόπο διατυπωμένα απλά χωρίς ένταση και φόρτιση. Ενισχύω την πραγματικότητα αποδίδοντας στις λέξεις ενέργεια.

Θεωρώ ότι «όλο αυτό» ήταν ένα ταξίδι κάπου αλλού σε ένα μακρινό μέρος και ότι μετά γύρισα πίσω στο σπίτι μου, στη γειτονιά μου, στην πόλη μου, στην δουλειά μου, στη ζωή μου.

Βίωσα τη συναρπαστική στιγμή της συνειδητοποίησης των λάθος επιλογών μου και της μεταβολής σαν αστραπή αυτών στη ζωή μου.

Άδραξα το πλήθος των θετικών συναισθημάτων, τα επεξεργάστηκα και τα διηγούμαι για να δώσω δύναμη και ελπίδα πρώτα στον εαυτό μου…ναι, ναι στον εαυτό μου και μετά στους άλλους…όποιους άλλους.

Δεν θέλω να προσποιούμαι ότι δεν συνέβη ποτέ, θέλω να σκέφτομαι ότι, ναι, είχα καρκίνο και τώρα πια είμαι υγιής.

Τέλος στην ωχρή όψη μου, στις αρρώστιες, στη νοσηρή έκφραση, στο άγχος, στην εργασιομανία, στην ανασφάλεια στο φόβο!

Τέλος στους ξέφρενους ρυθμούς και στις τρελές απαιτήσεις που σε φθείρουν και σε εξαντλούν!

Τέλος στην κατάρρευση του σώματός μου και στη μη ανταπόκριση του μυαλού μου.  Συνεχώς “δουλεύω” και προσπαθώ να ανοικοδομήσω το σώμα μου και να φροντίσω το μυαλό μου, το πνεύμα μου.

Ο καρκίνος ήταν η αφορμή για να κάνω βαθιά ενδοσκόπηση (που είχα το κουράγιο να την κάνω λόγω της ψυχοθεραπείας που είχα ξεκινήσει περίπου 6 χρόνια πριν τον “συναντήσω”) και να αναζητήσω το βαθύτερο πρόβλημα μέσα μου.

Άρχισα να σκέφτομαι για να στοχάζομαι και να αναζητώ το το αληθινό νόημα της δικής μου ζωής. Εκατό τοις εκατό δεν μπορώ να πω ότι το έχω βρει αλλά “δουλεύω” συνεχώς γι’ αυτό. Ίσως να μην το βρω ποτέ,  αλλά όλο αυτό το ταξίδι της αναζήτησής του είναι από μόνο του κέρδος για μένα.

Νιώθω πάλι ζωντανή και ολοκληρωμένη, περίεργη…δημιουργικά περίεργη για να μάθω νέα πράγματα. Άρχισε πάλι η εσωτερική μου σπίθα, ο ενθουσιασμός και το αστείρευτο πάθος για ζωή. Νιώθω απελευθερωμένη.

Το ανθρώπινο μυαλό, ο νους, η ψυχή και το σώμα έχουν απίστευτη δυναμική που έκλαιγα σαν μικρό παιδί όταν το ανακάλυψα. Εναρμονίζεται η σάρκα και το μυαλό στα θέλω της ψυχής. Και η δική μου ψυχή “ήθελε” και μάλιστα πολύ. Έτσι λοιπόν πλάι-πλάι το μυαλό μου, η ψυχή μου το καθένα με το δικό του “όπλο”  με βοήθησαν στην αλλαγή στην απελευθέρωση του παλιού “νοσηρού” εαυτού μου πριν τον καρκίνο.

Πάντα πίστευα ότι όλα για κάποιο λόγο γίνονται. Ο καρκίνος δεν ήρθε μόνος του. Έφερε και ένα μάθημα ζωής για μένα όπως όλες οι δύσκολες στιγμές.

Τολμώ να πω όσο οξύμωρο κι αν ακουστεί αυτό, ότι, τον “αγάπησα” εντέλει. Γιατί για μένα ήταν ένας πολύ ιδιαίτερος και με τον δικό του τρόπο και από κάποια ματιά που μόνο όσοι τον βιώσαμε το βλέπουμε, “δάσκαλος”! Πήρα ένα μάθημα που κανένας άλλος δάσκαλος δεν ήταν δυνατό να μου διδάξει.

Απεγκλώβισε τη δύναμη του μυαλού μου, του σώματός μου και ήδη γαλήνεψε η ψυχή μου. Εμπιστεύτηκα την εσωτερική μου πυξίδα και πορεύομαι γεμάτη ενέργεια για μια καλή υγεία!

Να λοιπόν γιατί θέλω να θυμάμαι!

Φαίνεται πως αυτός ήταν ο δικός μου τρόπος για να ωριμάσω εσωτερικά και να εξελιχθώ προσωπικά για μια “πλούσια” και πλήρη ζωή!

Κούρσα Ζωής!

 

SHARE THIS

Σχετικά άρθρα

Αφήστε το σχόλιό σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

*Τα στοιχεία που καταχωρούνται θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά από το myfzen.gr και από κανέναν άλλο οργανισμό ή φυσικό πρόσωπο και έχουν σκοπό την επικοινωνία με τους διαχειριστές του myfzen.gr

Quick tips