Κάθε μέρα και ένα «ταξίδι»…

4
FavoriteLoadingΠρόσθεσε στα αγαπημένα!

Η ώρα είναι περίπου 4 το απόγευμα και μία ακόμα δύσκολη και απαιτητική  εργάσιμη μέρα τελείωσε. Κλείνω τον υπολογιστή μου στο γραφείο και παράλληλα μαζεύω τα πράγματά μου, κινητό, filofax, hands free, το άδειο ταπεράκι του φαγητού, γάντια, κασκόλ, μπουφάν. Ρίχνω μια τελευταία ματιά έξω από το παράθυρο χωρίς να εστιάζω κάπου ιδιαίτερα και σκέφτομαι, αύριο πάλι εδώ.

 

Χαιρετώ τους συναδέλφους και φεύγω.

Έχει κίνηση, αλλά συντροφιά με την υπομονή και με την αγαπημένη μου μουσική στο αυτοκίνητο φτάνω επιτέλους σπίτι. Παρκάρω στο γκαράζ και εύχομαι να μην συναντήσω τον πολυλογά γείτονά μου και με καθυστερήσει.  Ανεβαίνω όσο πιο γρήγορα μπορώ σπίτι μου και αμέσως γδύνομαι.  Με κινήσεις αστραπή φοράω τα ρούχα του κολυμβητηρίου. Αρπάζω την αθλητική μου τσάντα και κάνω ένα γρήγορο έλεγχο. Μαγιό, πέδιλα, γυαλιά πισίνας, ωτοασπίδες, μπουρνούζι, πετσέτα, παντόφλες, σκουφάκι, σαμπουάν, αφροντούς, χτένα, καθαρά εσώρουχα, κάρτα εισόδου, όλα στη θέση τους.

Τελευταία στιγμή θυμάμαι και παίρνω το δίπλωμα οδήγησης από το πορτοφόλι μου, αρπάζω τα κλειδιά του αυτοκινήτου μου και φεύγω φουριόζα. Ο δρόμος προς την πισίνα σχετικά σύντομος αλλά με πολύ κίνηση. Δεν με νοιάζει, θα φτάσω σκέφτομαι. Κάθε μέρα δεν φτάνω άλλωστε;

Παρκάρω στο πάρκινγκ, κλειδώνω το αυτοκίνητο και ανηφορίζω προς την πισίνα. Στην είσοδο του πάρκου που βρίσκεται η ανοικτή πισίνα, με υποδέχονται οι γάτες που είναι τόσο φιλικές με τους ανθρώπους.

Αν και χειμώνας, η φύση είναι τόσο όμορφη γύρω μου.  Τα πεύκα, τα κυπαρίσσια, το πλακόστρωτο δρομάκι. Οι νεραντζιές καταπράσινες και φορτωμένες με τους έντονα πορτοκαλί καρπούς τους, σπάνε την μονοτονία των ψυχρών χρωμάτων του χειμώνα.

Τα υπόλοιπα λουλούδια και θάμνοι περιμένουν υπομονετικά τις ζεστές μέρες της άνοιξης για να βγάλουν τα πρώτα τους μπουμπούκια.

Συνεχίζω να ανηφορίζω προσπαθώντας να μην πατήσω στο χώμα που άφησε η χθεσινή βροχή πάνω στο πλακόστρωτο δρομάκι. Στο βάθος, δεξιά και αριστερά, ακούω γρήγορα φτερουγίσματα πουλιών που πάνε να κουρνιάσουν στις φωλιές τους.

Η μυρωδιά της φύσης μετά τη βροχή με συναρπάζει. Το χώμα μυρίζει υπέροχα, όπως και το παχύ στρώμα από πευκοβελόνες.

Στέκομαι για λίγο, κλείνω τα μάτια μου και παίρνω βαθιές ανάσες. Ανοίγω την καρδιά και την ψυχή μου και αφήνω τη φύση να εισχωρήσει μέσα μου βαθιά. Η μυρωδιά της, τα χρώματά της, οι ήχοι της.

Η σιωπή του πάρκου διακόπτεται από τις φωνές των παιδιών  αλλά και από τον ήχο των σκέιτμπορντ πάνω στην τσιμεντένια πίστα του δήμου. 

Καθώς δεν έχω οπτική επαφή, σκέφτομαι πώς μια μέρα θα πάω να τους δω να προπονούνται. Έχω μια περιέργεια….

Περνάω δίπλα από το θερινό δημοτικό σινεμά και προσπαθώ να δω το εσωτερικό από τα ελάχιστα και μικρά κενά της περίφραξης. Απογοητεύομαι γιατί δεν φαίνεται τίποτα και έτσι δεν ικανοποιείται η περιέργειά μου και σκέφτομαι πως είναι καλύτερα να συνεχίσω το δρόμο μου προς την πισίνα. Άλλωστε θα έρθει η άνοιξη και θα τον επισκεφτώ, σκέφτομαι.

Αφήνοντας πίσω μου τη στροφή του πλακόστρωτου, βλέπω από απόσταση τους προβολείς της πισίνας, ενώ ο ήχος της λεωφόρου είναι μηδενικός τώρα πια.

Ακούω μόνο τον ακανόνιστο ήχο-βοή του ραδιοφώνου από τα εξωτερικά ηχεία της πισίνας, που όσο πλησιάζω όλο και καθαρίζει. Ο ραδιοφωνικός παραγωγός ενημερώνει για την κίνηση στους δρόμους της Αθήνας και χαίρομαι που δεν βρίσκομαι εκεί κολλημένη τώρα πια.

Το πλακόστρωτο τελειώνει και είμαι μια ανάσα περίπου πριν την πισίνα. Ο αέρας μυρίζει λίγο χλώριο  και το νερό στο ρυάκι που σχηματίζεται εγκαρσίως στο δρόμο  του πάρκου κελαρύζει πέφτοντας στο ρείθρο του δρόμου, για το δικό του ταξίδι…

Φτάνω στα αποδυτήρια λαχανιασμένη από την ανηφόρα και καθώς φοράω το μαγιό μου χαμογελάω γιατί η ανηφόρα γίνεται όλο και πιο εύκολη χτίζοντας φυσική κατάσταση με τον καιρό.

Βγαίνω στην πισίνα, πιάνω ένα διάδρομο και βουτάω. Αναδύομαι στην επιφάνεια και κοιτάζω τον υπέροχο Αττικό ουρανό. Μια πανδαισία χρωμάτων που θα ζήλευε και ο καλύτερος ζωγράφος. Κίτρινος, σομόν, πορτοκαλί, μωβ. Μαγεία. Λίγο πριν κρυφτεί για τα καλά ο ήλιος. Αφουγκράζομαι το θρόισμα των φυλλωσιών των δέντρων και βλέπω τα λιγοστά πουλάκια τώρα πια πάνω στη μεταλλική περίφραξη.

Η πισίνα έχει γεμίσει υδρατμούς και σχεδόν δεν βλέπεις το τέλος του διαδρόμου που κολυμπάς. Το εξωτερικό ψηφιακό θερμόμετρο  δείχνει 11 βαθμούς Κελσίου που όσο περνά η ώρα θα πέφτει κι άλλο.  Το ραδιόφωνο παίζει ασταμάτητα, φοράω τα γυαλιά κολύμβησης, τις ωτοασπίδες,  παίρνω μια βαθιά ανάσα και βουτάω ξανά στο ζεστό νερό αρχίζοντας τις απλωτές.

Ακούω μόνο τον υπόκωφο θόρυβο του νερού καθώς το διασχίζω κολυμπώντας, τους χτύπους της καρδιάς μου και τις βαθιές ανάσες μου. Είμαι στον δικό μου κόσμο και αφήνομαι σε αυτό που βιώνω εκείνη τη στιγμή.  Αδειάζει το μυαλό μου και γεμίζει η ψυχή μου. Γυμνάζω το σώμα μου. Όλο μου το είναι περνάει σε άλλη διάσταση.

Προσφέρω απλόχερα τώρα πια, στο μυαλό μου, στην ψυχή μου και στο σώμα μου αυτά που μου «ζητάνε». Έμαθα να τα «ακούω» και να τα φροντίζω.

Πάνω κάτω, πάνω κάτω και όταν κουράζομαι σταματάω κατά διαστήματα και απολαμβάνω τις εναλλαγές των χρωμάτων τον ουρανό, ώσπου να πέσει το σκοτάδι. Είναι εκείνες οι στιγμές που πραγματικά χαίρομαι που επέλεξα την ανοιχτή θερμαινόμενη πισίνα κι όχι την κλειστή. Γυμνάζω το κορμί μου, αγαλιάζει η ψυχή μου και γεμίζω το μυαλό μου με όμορφες εικόνες.

Κάθε φορά που αναδύομαι από το νερό νιώθω κάτι σαν λύτρωση καθώς το νερό κυλά στο πρόσωπό μου. Κάτι απροσδιόριστο «φεύγει» από πάνω μου και έτσι ανάσκελα κάθομαι λίγη ώρα κάνοντας focus μόνο στην ανάσα μου. Αφήνω το κορμί μου χαλαρό και επιτρέπω στην άνωση να κάνει τη δουλειά της.

Κοιτάζω το ρολόι και βλέπω ότι ο χρόνος μου τελείωσε. Βγάζω τα γυαλιά και τις ωτοασπίδες. Ειδικά αυτές οι τελευταίες με επαναφέρουν στον πραγματικό κόσμο αφού οι ήχοι γίνονται φυσιολογικοί. Ο ραδιοφωνικός παραγωγός ενημερώνει ότι η κίνηση στους δρόμους μειώθηκε. Χαμογελώ και αποσύρομαι στα αποδυτήρια για να ξεκινήσει η διαδικασία της επιστροφής  μου στο σπίτι με τη συνοδεία της βροχής που άρχισε ξανά.

Κουρασμένη το βράδυ, γέρνω το κεφάλι μου στο μαξιλάρι, χουχουλιάζω μέσα το πάπλωμά μου και λίγο πριν παραδοθώ στην αγκαλιά του Μορφέα,  σκέφτομαι το «ταξίδι» της επόμενης μέρας και αναρωτιέμαι τι να μου επιφυλάσσει.

Γιατί έτσι θέλω να βλέπω τη Ζωή, σαν ταξίδι. Η κάθε μέρα μου είναι ένα «ταξίδι» γεμάτο εμπειρίες, μαθήματα, στόχους, εικόνες, ήχους, μυρωδιές, γέλιο.

Αργεί να ξημερώσει;

Μαρία

SHARE THIS

Σχετικά άρθρα

Αφήστε το σχόλιό σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

*Τα στοιχεία που καταχωρούνται θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά από το myfzen.gr και από κανέναν άλλο οργανισμό ή φυσικό πρόσωπο και έχουν σκοπό την επικοινωνία με τους διαχειριστές του myfzen.gr

Quick tips