#3 – Η χαλάρωση του Σαββάτου! You wish!!!

feet-914737_1920
FavoriteLoadingΠρόσθεσε στα αγαπημένα!

Σάββατο κι χθες ήταν τα γενέθλια του.

Άλλη μία ανάμνηση μου χτύπησε την πόρτα γιατί ήρθαν στο μυαλό όλες εκείνες οι εικόνες, όλα τα birthdays past, που θα λέγαμε σε παιδικό παραμύθι, οι τούρτες που του ετοιμάζαμε με την μικρή, η αδημονία κι η χαρά μας – που με ένα περίεργο τρόπο πάντα υπερίσχυαν της δικής του. Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα ξανασυναντήσει μέχρι τότε άλλον άνθρωπο που ΔΕΝ χαίρεται στα γενέθλια του. Nα τον βλέπεις να συστέλεται, να μαζεύεται, σαν να είναι ντροπή που γιορτάζει;

Τέλος πάντων η ουσία είναι ότι κι εκεί εκ διαμέτρου αντίθετοι: εγώ μεσα στο κέφι, τη χαρά και το γλέντι κι αυτός στην συστολή, και την απομόνωση. Κι αυτό στ’ αλήθεια θα μπορούσε να είναι πολύ καλό, για ένα ζευγάρι που μπορεί να το χρησιμοποιήσει σαν εργαλείο. Μπα, όχι εμείς. Ούτε ο θεραπευτής μας δεν κατάφερε να μας πείσει για κάτι τέτοιο καθώς φαίνεται εκ του αποτελέσματος.

Θυμάμαι πάντα με πόση μεγάλη χαρά τον περιμέναμε να γυρίσει και του στήναμε ένα σκηνικό θεατρικό και του κάναμε πλάκα και λίγο ίσως να έσκαγε ένα στραβό χαμόγελο κάπου κάπου…Anyway, αυτό το ΣΚ είχα εγώ την μικρή και δεν μου ζήτησε να την κρατήσει για τα γενέθλια του, όπως περίμενα.

Αφού η Αγγελική απέρριψε την πρόταση του φίλου μου του Αργύρη να προσφέρουμε εθελοντικά την βοήθεια μας στους πρόσφυγες σήμερα το πρωί (μόνο και μόνο γιατί είχε αγώνες επίδειξης τέννις) πήγαμε στο τέννις κλαμπ και ξεκίνησε το ματς, το λες και μαρτύριο!

15 ζευγάρια γονέων και 2-3 “singles-again” μέσα στο λιοπύρι, να παρακολουθήσουμε τα βλαστάρια μας! Ήταν και λίγο νωρίς για Σάββατο, ήταν κι η τσίμπλα στο μάτι, όσο να ‘ναι δεν μπορείς να τα ‘χεις όλα! Οπότε κάτσαμε καρτερικά και βλέπαμε, φέραμε καφεδάκια, κάναμε πηγαδάκια κι ανταλλάσαμε απόψεις επί παντός επιστητού ακόμα και για τα μεταφυσικά φαινόμενα και την ψυχή του ανθρώπου μετά θάνατον! Όλα αυτά, στον πρώτο ακόμα καφέ της ημέρας, και χαμογελώντας στα παιδιά μας, βεβαίως, βεβαίως!

Η αλήθεια είναι πως αξίζει τον κόπο κι αυτό όταν βλέπεις το χαμόγελο στα μάτια της, κι αυτό είναι ό,τι χρειάζεσαι για να συνεχίζεις (ξέρω ξέρω, cliche κι αυτό, κι αλήθεια όμως). Παιδιά παντού, κι οι προπονητές, σε αγώνες επίδειξης να γυαλίζουν απ’ τον ιδρώτα κάτω από τον ήλιο! Κι όταν βέβαια πήρανε τα μετάλλια τους, τα μικρά χοροπηδούσαν από χαρά. Και τα μεγάλα χαμογελούσαν ντροπαλά, κι έιχαν εκείνο το ύφος του έφηβου το “όπου φύγει φύγει” γιατί είμαστε και βαρείς κι ασήκωτοι, δεν είμαστε τώρα για πολλά πολλά!!!

Ακόμα γελάω! Και βέβαια θυμάμαι πολύ καλά αυτό το ύφος, το ύφος που στην δική μου γενιά είχαν τα αγόρια στην εφηβεία περισσότερο, κάτι ανάμεσα σε “πουλάω μούρη τώρα, είμαι βαρύς άντρας εγώ” και “αχ μανούλα μου που είσαι να με σώσεις”?

Κάποια στιγμή καταφέραμε να ξεκολλήσουμε από κει, αλλά είχε ήδη πάει μεσημέρι.

Αυτό που τα Σάββατα, μέχρι να ξυπνήσεις και να κάνεις τρεις δουλειές έχουν βραδιάσει, μου ξεφεύγει ακόμα σαν concept! Anyway, back to reality, the day was still young!

Το πρόγραμμα μας συμπεριλάμβανε ακόμα animateur, au pair, joggler, και μαγείρισσα! Γι’ αυτό το τελευταίο δεν είχα βρει λύση ακόμα, αλλά θα το βρω που θα μου πάει! Το ‘χω είμαι σίγουρη, τό ‘χω! Ναι, καλέ, εγώ είμαι όλα αυτά! Οι πολλαπλοί ρόλοι της σημερινής γυναίκας το λένε!

Η ψυχαγωγία μας ξεκινάει από τα jumbo και το super market που χρειάζεται απαραιτήτως να πάμε, τελευταία ευκαιρία τώρα κληρώνει τύπου, κι έχουμε κάνει συμφωνία με την Αγγελική ότι στα jumbo θα μπούμε και θα βγούμε παίρνοντας μόνο την κολλητική ταινία και τα χαρτιά!

“Ναι, ρε μαμά! Αφού στο υπόσχομαι σου λέωωωω…ωχουυυυυ…μην με πιέζεις! Όλο μου λες τα ίδια! Το κατάλαβα! Θα μπούμε και θα βγούμε και δεν θα πάρουμε τίποτα περιττό γιατί δεν φτάνουν τα λεφτά μας για όλα!”

Όπα, λέω μέσα μου, λες; Λες ν’ αρχίζει το παιδί μου επιτέλους να επικοινωνεί στο ίδιο μήκος κύματος με εμένα;
Φεύ…Λίγο κράτησε…η ελπίδα πεθαίνει βέβαια τελευταία…

Κι έτσι 1 1/2 ώρα μετά από αυτήν την σημαντική συμφωνία, βγαίνω από τα jumbo κουβαλώντας 3 σακούλες με λογιών λογιών πράγματα, τα μισά δεν τα θυμάμαι πια (αυτό που ΠΑΝΤΑ γυρνώντας από το jumbo σπίτι αναρωτιέμαι “τελικά τί πήρα” με ξεπερνάει).

Μπαίνουμε στο super market για τα απλά τα καθημερινά, ξέρεις “τυρί, ρύζι, γάλα, Καμπά” που έλεγε και εκείνο το παιδάκι κάποτε· κι αν με ρωτήσεις τώρα το μόνο πραγματικά απαραίτητο σ’ αυτήν την λίστα είναι το Καμπά (υπάρχει ακόμα άραγε; 🙂 )! Άντε και το γάλα!!!

Κι επειδή τελικά φαίνεται πως όταν έχεις παιδί και για κάποιο διαολεμένο λόγο ειδικά όταν χωρίζεις κι ο άλλος σου βγάζει το λάδι με την διατροφή τα “απαραίτητα” ως εκ θαύματος πολλαπλασιάζονται! Σαν τον γάμο στην Κανά ένα πράγμα, αλλά από την άλλη!

Έφυγα από το super market 1 ώρα μετά με τις απαραίτητες 6 σακουλίτσες, με φρούτα, λαχανικά, γάλα, μακαρόνια, μερέντα, παγωτό, κλπ κλπ κλπ, τέλος λίστας ουκ έστιν!

Πρωινή ζημιά:
Freddo Cappuccino/ Χυμός Αγγελικής: 6€
Jumbo: 42€ (τζάμπα την βγάλαμε σου λέω)
Super Market: 58€ (τιμή ευκαιρίας)

Εν τω συνόλω: 106 € με την καλημέρα…

Ένα κεφάλι καζάνι, τον Χαριτοδιπλωμένο ακόμα κολλημένο στο μυαλό μου με Αλέξια, “αυτό το καλοκαίρι”, και εναλλαγή με τραγουδάκι Jumbo τύπου “που αλλού να πας;”…

Και μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και λέω
“Έλα αγάπη μου πάμε σπίτι”
“Ναι ρε μαμά, πεινάω!”
“Μα τώρα έφαγες ένα κουλούρι Θεσσαλονίκης στο super market”
“Ε, και; πεινάω σου λέω! Τώρα και διψάω!”
“Καλά, καλά, πάμε σε λίγο θα είμαστε σπίτι”
“Αχ, ναι ρε μαμά γιατί είμαι και κουρασμένη, πονάνε τα πόδια μου! Άντε ρε μαμά, άργησες με τις δουλειές σου!” !!!!!

Κι εκεί που έχω πείσει τον εαυτό μου ότι δεν αξίζει να δίνεις όλες τις μάχες παρά μόνο τις σημαντικές, χτυπάει το τηλέφωνο.
“Ναι, γεια σας, είχαμε μιλήσει νωρίτερα για ένα διαμέρισμα που νοικιάζω και θέλατε να δείτε. Είμαι εδώ τώρα αν θέλετε μπορείτε να περάσετε να τα πούμε”
“Ναι, μάλιστα, τώρα σε 10’ είμαι εκεί” απαντώ ενώ σκέφτομαι αν έχω πράγματα ψυγείου και πόσο θα αντέξουν και πως θα κρατήσει άλλα 10’ η Αγγελική, ε, και δεν σου κρύβω, κι η προσωπική μου ψυχική υγεία!

Με τα πολλά φτάνουμε στην διεύθυνση που μου έδωσαν, παρκάρω λίγο πιο κάτω, η Αγγελική τραβολογιέται και μου λέει
“Εγώ να σε περιμένω εδωωωωω;;;;”
“Όχι, αγάπη μου, θα έρθεις κι εσύ να μου πεις την γνώμη σου, αφού μαζί θα διαλέξουμε καινούριο σπίτι, ε;”

Σέρνεται έξω από το αυτοκίνητο και μ’ ακολουθεί.
Στην συζήτηση πάνω ξεχνιέται και αφοσιώνεται στο καθήκον: “ψάχνουμε για καινούριο σπίτι!” Ευτυχώς το short attention span λειτουργεί υπέρ μου!

Κι αφού έχει θυμώσει, φωνάξει τσιρίξει κι απειλείσει τον ιδιοκτήτη του σπιτιού που μένουμε τώρα (ο οποίος πούλησε το σπίτι) μέχρι και με μήνυση (!! Το λατρεύει το σπίτι μας η μικρή) μπαίνει στο τριπάκι να αρχίσουμε μαζί αυτήν την νέα κι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα (μέχρι κι εγώ κοντέυω να το πιστέψω) περιπέτεια!

Ανεβαίνουμε στον 4ο όροφο μιας σχετικά μοντέρνας πολυκατοικίας, και μας υποδέχεται ένας νεαρός και με το που ανοίγει την πόρτα, τινάζομαι πίσω, μάλλον ταλαιπωρημένος από την ζωή, σκέφτομαι και μπαίνω.

Η πόρτα ανοίγει πάνω στην κουζίνα, απέναντι μου το σαλόνι, και πιο μέσα έχει wc, μπάνιο και 2 υπνοδωμάτια,. Σε 70τμ γιατί χρειάζονται δύο μπάνια, όχι, ειλικρινά, ας μου πει κι εμένα κάποιος! Έχω χάσει επεισόδια! Από πότε τα σπίτια έπαψαν να είναι χρηστικά κι έγιναν trendy; Δηλαδή για να το καταλάβω κι εγώ, θέλει να μου πει ο κυριούλης ότι δεν χωράω να στρίψω από την εξώπορτα στην κουζίνα, στον διάδρομο, αλλά χρειάζομαι μπάνιο ξένων! Ναι, βρε αδερφέ! Γιατί όχι;;;;;

Κι η Οδύσσεια συνεχίζεται όπου βλέπω τους τοίχους λίγο γκρι να το πώ; λίγο, έτσι μια μαυρίλα να το πω; και τον ρωτάω αν θα το βάψει, μου το σκάει το παραμύθι…

“Ναι βέβαια θα το βάψω, αλλά να ξέρετε, εγώ το έχω βάλει 500€ στην αγγελία αλλά επειδή δεν έχει θέρμανση, θα το κατεβάσω και στα 450€”
Όπα ρε μεγάλε, σκέφτομαι, μην μου κάνεις τέτοια χάρη, δεν θα τ’ αντέξω! Κοιτάζω γύρω μου και του λέω “καλά αφού είδα κάτω κουτιά φυσικού αερίου” … και μου απαντάει ότι τα τελευταία 3 χρόνια η προηγούμενη ενοικιάστρια χρωστούσε, κι αναγκάστηκαν να της κάνουν έξωση και τους έφαγαν τα λεφτά οι δικηγόροι και τα δικαστήρια, κι ενοίκια δεν έπαιρναν οπότε δεν μπόρεσαν να εγκαταστήσουν φυσικό αέριο όπως τα άλλα διαμερίσματα στην πολυκατοικία, και τώρα κοστίζει 2000€ που δεν έχει να δώσει!

“Καλά, αλλά σπίτι χωρίς θέρμανση θα βγάλει υγρασίες κάποια στιγμή”
“Όχι, μην ανησυχείτε, ο άλλος κύριος που ήρθε πριν λίγο να το νοικιάσει μου είπε ότι δεν έχει κανένα πρόβλημα το σπίτι από υγρασίες!”

Κοιτάω γύρω μου τους μαυρισμένους τοίχους, τις γκρι γραμμές, και τις μουχλιασμένες γωνίες, κι αναγνωρίζω την υγρασία από χιλιόμετρα! Ναι, οκ, όλα καλά φίλε μου! Ούτε με 300€!

Βλέπω και την Αγγελική να με λοξοκοιτάει, “μαμάαααα, κουράστηκαααα”, ευκαιρία έψαχνα κι εγώ, οπότε χαιρετώ και φεύγουμε. (είδες, γίνεται και χρήσιμη η γκρίνια καμιά φορά!)

Μ’ αυτά και μ’ αυτά η ώρα έχει πάει 5 όταν φτάνουμε σπίτι μας, κι οι δυο κατάκοπες και πεινασμένες, και βέβαια, ω ναι, φαγητό έτοιμο δεν έχει γιατί η μαγείρισσα δεν πρόκαμε! Οϊμέεεε!!!!

Αλλά μην ανησυχείς, αφού έγινα μάνα κατάλαβα την αξία της περιπέτειας, κατάλαβα πως δεν σταματαει τίποτα ποτέ, κατάλαβα πως τα όρια σου πάντα διευρύνονται!

Ω, Ναι! Αντέχεις, πίστεψε με!

Κι έτσι, ιδρωμένη, με την μπλούζα να κολλάει πάνω μου και να πεθαίνω για ένα ντους, φοράω το καλύτερο χαμόγελο μου τύπου “ουάου τι  μου ήρθε τώρα!” , κοιτάω την Αγγελική ξάπλα στον καναπέ παραδωμένη, και αναφωνώ:
“Αγάπη μου, έχω μια φοβερή ιδέα! Θέλεις να φάμε τώρα το παγωτό μας και να κάνουμε το βράδυ πικ νικ στον κήπο με σουβλάκια;”
“Ναιιιιιιιι!!!!” Πετάγεται τσιρίζοντας η μικρή και πάει τρέχοντας στον καταψύκτη! Πως τους περνάνε όλα μ’ ένα παγωτό σ’ αυτήν την ηλικία!

Τί θαύμα!

Μάθημα # 1: να εκτιμάς τα δώρα της ζωής·  short attention span, και ευκολία του να τα “πουλάς” όλα σαν περιπέτεια σ΄αυτές τις ηλικίες, αξία ανεκτίμητη!

Single  Again!

SHARE THIS

Σχετικά άρθρα

Αφήστε το σχόλιό σας

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

*Τα στοιχεία που καταχωρούνται θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά από το myfzen.gr και από κανέναν άλλο οργανισμό ή φυσικό πρόσωπο και έχουν σκοπό την επικοινωνία με τους διαχειριστές του myfzen.gr

Quick tips